هیچ چیز باقی نمیماند هیچ چیز اَبَدی نیست نه خنده های از تَهِ دل و نه غمهای نفسگیر نه تو وَ نه من .

عهد بستی آنچه میان ماست همیشگی ست یادم رفت که بپرسم آیا دوستی را می گویی یا دلتنگی را. نزار قبانی

میگن هر آدمی یه ستاره توی آسمون داره، ستارهی تو کدومه؟یاد معلم علوم راهنمایی افتادم که می گفت: برخی از ستاره ها خیلی وقته نابود شدن؛ ولی ما روشناییِ قبل از نابودیشون رو می بینیم!نمی دونم ستارهی من کدومه، ولی شاید خیلی وقته نابود شده.

کاش آدمیزاد به گذشته های خودش دسترسی داشت. مثلا یک زمانی رو به دلخواه از ذهنش پاک می کرد. خاطراتی رو به دلخواه فراموش می کرد.انگار نه انگار که در گذشته ها چه خبرهایی بوده.
یا کاش می شد مانند درسی که تموم شده و امتحانش رو دادی و نمره اش رو گرفتی ؛ می شد کوله ات رو برداري و بگی آقا من دیگه غصه هام رو خوردم، می تونم جمع کنم و برم؟

اثر انگشت ما از قلبی که لَمسش کرده ایم هرگز پاک نمیشود

ناگزیر از سفرم، بی سرو سامان چون باد
به گرفتار رهایی نتوان گفت آزاد

کوچ تاچند؟ مگر میشود از خویش گریخت
«بال» تنها غم غربت به پرستوها داد

اینکه «مردم» نشناسند تو را ، غربت نیست
غربت آن است که «یاران» ببرندت از یاد

فاضل نظری

با آدم چشم و دل سیر
تو هرگز به مشکل نمیخوری
حرف میزنه عمل میکنه
پا پس نمیکشه
زخم نمیزنه
اصالت داره
حرمت بلده
مرهم میشه
رفیق میشه
یار میشه.

ندانمت به حقیقت که در جهان به که مانی
جهان و هر چه در او هست صورتند و تو جانی

بر آتش تو نشستیم و دود شوق برآمد
تو ساعتی ننشستی که آتشی بنشانی

چو پیش خاطرم آید خیال صورت خوبت
ندانمت که چه گویم ز اختلاف معانی

من ای صبا ره رفتن به کوی دوست ندانم
تو میروی به سلامت سلام من برسانی

سعدی شیرازی

تو در نبود کسی که دوستش داری، بی پناه خواهی ماند، حتی اگر همه جهان تو را در آغُوش بگیرند.

سرانجام یک روزی بزرگ خواهی شد

و یاد خواهی گرفت که در زندگی

چیزهایی هست، که از غرور و

خودپسندی بسیار باارزشترند.

رمان : در جستجوی زمان از دست رفته

مارسل پروست

من کجا، باران کجا و راه بى پایان کجا

آه این دل دل زدن تا منزل جانان کجا

هرچه کویت دورتر دل تنگ تر مشتاق تر

در طریق عشق بازان مشکل آسان کجا

شعر از : پوریا سوری

اى لحظه های خوش كه هنوز از راه نرسیدهاید آيا نمیشود راه كوتاهترى در پیش بگیرید؟ پیش از این كه دلهایمان پوسیده شوند؟ نزار قباني

توی دوران بچگی، هیچ گذشتهای وجود نداره. بخاطر همین دوران شیرینی هست. بار سنگین گذشته، آدما رو خسته می کنه.

راستش آدم همین که معمولی

بودن رو میپذیره،

زندگی بهتر میشه.

اینکه قرار نیست کار خاصی بکنه،

جز مدتی زندگی کردن،

با همه کاستیها و رنج ها.

سرخوشی های زودگذر و دلنگی های ماندگار

لذت های اندک و درد های مزمن.

سلام های کوتاه و خداحافظی های بی پایان

بستن چشمهايت چيزی را تغيير نمیدهد. هيچ چيز فقط به خاطر اينكه تو، آنچه را دارد اتفاق میافتد نمیبينی، ناپديد نمیشود.درحقيقت بار ديگری كه چشمهايت را باز كنی اوضاع حتی خيلی بدترخواهد بود.دنيايی كه ما در آن زندگی میكنيم اين چنين است. چشمهايت را كاملا باز نگه دار. فقط يك ترسو چشمهايش را میبندد.بستن چشمهايت و گرفتن گوشهايت زمان را متوقف نمیكند.

رمان کافکا در کرانه / نوشته هاروکی موراکامی